Wyspa sztuki, piękna, znane sanktuarium prawosławne. Powierzchnia 195km kw., liczba mieszkańców 9.961, wiosek ok. 50. Jej pierwsza nazwa "tannotis" czyli "waz" pochodzi jeszcze sprzed czasu powstania państwa greckiego. Nazywana była również „idrusa” dla jej licznych wód i "wyspa wiatrów" z powodu silnych wiatrów północnych.

Zazwyczaj wyspę Tinos turyści oglądają tylko z pokładu promu płynącego na najsłynniejsze z Cyklad - na Mykonos lub Santorini. I popełniają błąd. Tutaj można jeszcze poczuć prawdziwego ducha greckiej, wyspiarskiej prowincji.

Już pierwszy spacer po stolicy wyspy pozwala zrozumieć dlaczego nazywana jest grecką Częstochową. W weekendy z promów wysypują się tłumy pielgrzymów kupujących najpierw ogromne świece, a później rozmaite "święte" przedmioty. Najbardziej zdesperowani wspinają się do kościoła Panagia Ewangelistria na kolanach, po wysadzanej drobnymi kamykami ścieżce. To musi boleć. Prawdziwe oblężenie wyspa i kościół przeżywają 15 sierpnia.

Tinos jest zielona i urodzajna, w jej dolinach rosną oliwki i winogrona. Małe wioski są przykładem greckiej architektury z białymi kościołami o niebieskich kopułach i gołębnikami. Wzdłuż wybrzeża znajduje się wiele spokojnych plaż. Port Tinos oferuje dobre schronienie, jest tu woda i paliwo, a atrakcją są ruiny świątyni Posejdona. Z Tinos można zrobić wycieczkę na górę Eksbourgo, wokół której zgromadziła się większość wiosek wyspy i zwiedzić XII wieczny klasztor Kechrovniou. Niedaleko Tintos znajdują się plaże są w Agios Fokas (1,5 km na południe) i Kionia (3 km na północ). Drugi port schronienia to Ormos Panormos z dwoma pirsami, w północno-wschodniej części wyspy.