Wyspa Anafi ma 38,5 km. kw. a liczy zaledwie 500 mieszkańców. Słynie z pięknych i dzikich plaż. Miejsca godne uwagi to cytadela wenecka w Kastelli pochodząca z XV wieku oraz XVIII wieczny klasztor Zoodochou Pigis poświęcony Matce Boskiej. Chora Anafi to niewielka wioska położona na zboczu stromego wzniesienia, pełna kafejek, sklepików i małych kapliczek. Oprócz Chory inną większą osadą jest leżący "u stóp" chory port Agios Nikolaos. Dużą atrakcją jest niezamieszkały (niektóre źródła podają, że żyje tam jednak kilku mnichów) od lat klasztor Kalamiotissa wybudowany na fundamentach świątyni Apollina, leżący na stromym wzgórzu na wysuniętym na wschód cyplu wyspy. Droga z chory i z powrotem zajmuje dzień a trasa pełna jest niezwykłych widoków morza i lądu. Wspinaczkę najlepiej rozpocząć późnym popołudniem przenocować na wzgórzu i po obejrzeniu zapierającego wschodu słońca wrócić.

Anafi - według mitologii wyspa ta została stworzona przez Apollina. Była podarunkiem Apolla dla Jasona i Argonautów i posłużyła im za miejsce do schronienia przed sztormem. Fenicjanie pod wodzą Membliario od którego imienia pochodzi pierwsza nazwa wyspy - Memblia byli pierwszymi mieszkańcami wyspy. W Starożytności Anafi należała do Ligi Ateńskiej ale zależność ta była dość luźna. Za czasów rzymskich wyspa była miejscem zesłań. W XIII wieku wyspa przechodzi we władanie Wenecji i pozostaje w nim aż do czasów okupacji tureckiej tj. do XVI wieku. W 1832 roku wróciła wolność na wyspie. Wkrótce potem większość mieszkańców wyemigrowała do Aten i ulokowała się w dzielnicy zwanej Anafiotika - do dziś stanowiącej oazę wyspiarską w centrum Aten. W latach 20-ch wróciły dla Anafi mroczne czasy. Wyspa była wykorzystywana jako miejsce zesłania komunistów i trockistów greckich. Wielu z nich zmarło na wyspie. Zesłańcy pojawili się także na wyspie w latach 60-ch za czasów junty czarnych pułkowników.